2025 was een jaar waarin de duisternis op veel vlakken voortduurde. Oorlogen sluimeren voort en de leiders die door het volk worden gekozen boezemen vooral angst in en geen vertrouwen. Haat en verdeeldheid woekeren voort terwijl de macht van technologie en de pijlsnelle ontwikkeling van artificial intelligence ook vooral onzekerheid biedt. Muziek kan als medicijn dienen, of dat nou de Mirtazapine is van Hayley Williams, de waarschuwing van Sef of gewoon het vinden van je eigen stem zoals Chappell Roan, FKA Twigs en Dijon dat voordoen. Of, de ultieme anti-A.I. plaat van het jaar ‘LUX’ van ROSALÍA die ons laat horen dat niets kan opboksen tegen menselijke creativiteit. Dit zijn mijn favoriete 10 songs van het jaar. Enjoy!
Lees verder...2024 – “All the pieces last forever”
2024 is op veel vlakken een raar jaar. Oorlog in Oekraïne, ellende in Gaza, vervelende verkiezingsuitslagen en weinig urgentie voor échte problemen. Gelukkig is er muziek. We vergeten af en toe de ellende dankzij de speelse rebelsheid van Charli XCX en haar brat summer of de geweldige veelzijdigheid van Fontaines D.C. die in hun eentje rockmuziek naar een nieuwe generatie brengen. Of we maken ons druk om de beef tussen Kendrick Lamar en Drake of we vragen ons af hoe het toch kan dat Roxy Dekker vanuit het niets drie #1-hits in een jaar scoort. Maar al die kleine dingen maken muziek dan ook de leukste bijzaak in het leven. Ik heb zoals altijd gepoogd aan de hand van 10 – voor mij persoonlijk of voor de muziek in het algemeen – belangrijke nummers een beeld te geven van het jaar. Enjoy!
Lees verder...2023 – “I think I’ve been having revelations”
2023 leek zo’n beetje het jaar de popmuziek full circle kwam. Was het niet omdat we qua speelduur van de liedjes weer in 1963 lijken beland (gemiddelde speelduur van #1-hits dit jaar: een dikke 2 minuten), dan was het wel omdat meer dan ooit genres en labels achterhaald lijken en pop dus weer de overkoepelende, gemene deler wordt. Neem effe twee grote radiohits van dit jaar: “Chemical” van Post Malone en “Overcome” van Nothing But Thieves. Inwisselbaar, niet? Terwijl de ene nog altijd te boek staat als rapper en de ander als rockband klonen beiden The Weeknd om popsucces te hebben. Dat hiphoppers en rockers een mainstream uitstapje maken is iets van alle tijden, maar ook de nieuwe generatie muziekconsumenten lijken zich veel minder aan te trekken van genres en subculturen. Het is allemaal veel meer fluïde dan vroeger – en ik vind dat als muziekomnivoor ontzettend leuk. Festivals sluiten daar ook op aan: op Lowlands kun je tegelijkertijd hiphop, indie, punk en techno zien – hoe vet is dat. We’ve come a long way, baby. Mijn overzicht van 2023 in liedjes. Enjoy!
Lees verder...2022 – “J’en suis peu fier”
2022 was het jaar dat de wereld weer openging. Na twee jaar corona mochten we eindelijk weer! En met zoveel hoop begonnen we helemaal niet, want in het begin van het jaar zat alles nog op slot. Maar in het voorjaar wordt alles versoepeld en gaat er een knallend festivalseizoen van start. Dat sijpelt door in de favoriete songs van dit jaar – of het nou de weidse rock van Paolo Nutini is, de veelzijdige kwetsbaarheid van Stromae of de euforische house van Fred Again.. mijn favoriete songs van 2022 zijn vooral songs die je wil beleven. Geniet.
Lees verder...