2025 - "This is divine intervention"
10 ➤ 1
#10 Chappell Roan - The Subway
Chappell Roan was al een cultfavoriet in queer communities en indiepop-hoeken, maar afgelopen jaar brak ze écht door bij het grote publiek. Voor veel mensen leek ze uit het niets te komen toen ze als headliner op Lowlands werd aangekondigd, maar dit succes was al jaren in de maak: haar flamboyante persona en DIY-ethos hadden al een trouwe fanbase opgebouwd. Maar nu al als headliner? Daar twijfelden velen aan. “The Subway”, pas haar derde single die een (kleine) hit werd in Nederland, voelt als een droom die door een jaren ’90-lens gefilterd is: luchtige synths, een pulserende beat die doet denken aan de hoogtijdagen van dancepop, en een melancholische melodie. Het is nostalgisch zonder retro te worden en tegelijk hypermodern in zijn productie. Ze speelt met contrasten: de tekst is intiem en kwetsbaar, terwijl de sound groots en filmisch aanvoelt. En exact dat is haar kracht, ook tijdens die headlineshow op Lowlands: ja, het was groots en theatraal, en Chappell Roan was de main character. Maar het bleef persoonlijk en voelde nergens onecht. En dat was voor mij het bewijs dat flamboyante pop in de wereld van vandaag een plek verdient op de grootste podia, én dat je daar niet eens grote hits voor nodig hebt. Wél: kwalitatieve muziek die een festivalshow van voldoende muzikaliteit kan voorzien en een uitgesproken profiel. Dat Lowlands haar (met succes) als headliner had, zegt alles: Chappell Roan is niet langer een niche-icoon, maar een popster die de regels herschrijft.
#9 Oklou - Harvest Sky (ft. underscores)
De Franse elektronische artieste Oklou heeft een talent voor het creëren van klanklandschappen die aanvoelen als een zachte omhelzing en haar debuutalbum “Choke Enough” dat dit jaar verscheen stond er vol mee. Waar vorig jaar onder popmeisjes nog de Y2K esthetiek zich voornamelijk uitstrekte tot het rauwe, electroclash-achtige geluid dat het eind van dat decennium regeerde (zie: Charli XCX), put Oklou uit een vroegere catalogus: de dromerige, trance-geïnspireerde synthpop die begin van deze eeuw ook onder popartiesten als All Saints en Madonna de hitlijsten haalde. En daarmee valt ze weer in een hedendaagse trend van artiesten als Kelly Lee Owens en Arca die dansvloeren niet willen vullen met steeds hardere en snellere kickdrums, maar met dromerige soundscapes. Single “Harvest Sky”, inclusief gepitchte vocalen van underscores was het beste voorbeeld: glinsterende lagen, subtiele percussie en een melodie die zich niet opdringt maar langzaam in je onderbewustzijn nestelt. Die melodie is catchy en doet denken aan floorfillers van begin ‘00s, maar slechts als verre herinnering: het vertaalt de urgentie en energie van de clubmuziek uit die tijd tot iets dat nieuw klinkt, maar tegelijkertijd nostalgisch voelt. En ook daar kun je je in verliezen. Voor mensen die willen ontsnappen, die willen dansen, maar niet willen schreeuwen: raven voor millennials.
#8 Hayley Williams - Mirtazapine
Met ‘Mirtazapine’ nodigde Paramore-frontvrouw Hayley Williams ons uit in haar nieuwe wereld vol ruis en melancholie. Het kenmerkte een radicale vervreemding van haar pop-punk wortels: geen strakke hooks, maar een muur van geluid met gloeiende gitaren. Het is hypnotisch, bijna bedwelmend en precies wat shoegaze altijd heeft willen zijn: een gevoel, geen formule. Het past daarmee in de bredere heropleving van het genre, ook geïllustreerd door de onverwachte comeback van de grootheden My Bloody Valentine. Hun invloed sijpelt nu door in mainstream artiesten zoals Hayley, die de esthetiek van vervormde gitaren en etherische vocalen omarmt zonder haar eigen identiteit te verliezen. Maar ‘Mirtazapine’ is geen imitatie, eerder een evolutie: een persoonlijke interpretatie van een genre dat draait om introspectie en textuur. ‘Mirtazapine’ is ook op macroniveau een statement: een medicijn tegen de overprikkeling van de huidige popcultuur; ironisch genoeg vernoemd naar een antidepressivum. In een tijd waarin alles helder en perfect geproduceerd moet zijn, kiest Hayley voor ruis, imperfectie en emotionele ambiguïteit. Dat maakt het niet alleen een krachtig nummer, maar ook een belangrijk signaal: shoegaze leeft, en spreekt nu een nieuwe generatie aan.
#7 Miley Cyrus - End of the World
Miley Cyrus heeft als artiest nooit veel boodschap gehad aan wat er over haar gezegd en geschreven werd; en dat is in tijden behoorlijk veel geweest. Van de tienerpop van Hannah Montana, via haar controversiële sprong de volwassenheid in tijdens ‘Wrecking Ball’ tot haar evolutie als popkoningin in de middle-of-the-road wereldhit ‘Flowers’ - al die stappen waren volkomen logisch én bezorgden haar commercieel succes. Maar ook altijd stonden de critici klaar om het neer te sabelen. En eerlijk, ook ik twijfelde weleens aan de authenticiteit. Het was soms zó logisch, dat het te geregisseerd leek. Wie was nou écht de artiest Miley Cyrus? Dit jaar verscheen haar negende langspeler ‘Something Beautiful’ en het is haar meest veelzijdige werk tot nu toe. Het gaat van meeslepende psychedelische rock op de titeltrack tot energieke spacedisco op ‘Walk of Fame’. Ze klinkt artistiek vrijer dan ooit en de beste track op het album, tevens de grootste hit, is op het eerste gezicht een conventionele pophit. Catchy refrein, generiek ‘80s arrangement - maar thematisch is het spot-on. Een mix van nostalgie naar betere tijden en een uitnodiging om, in het zicht van een onzekere toekomst, nog één keer samen te dansen in het hier en nu. En als iemand weet wat het is om een moment van succes te omarmen (want je weet nooit wat er hierna komt), dan is het Miley Cyrus wel.
#6 Dijon - Yamaha
Het Amerikaanse multitalent Dijon is een artiest die nooit kiest voor de makkelijke weg, en ‘Yamaha’, een sleuteltrack op zijn album ‘Baby’ dat afgelopen zomer verscheen, is daar een perfect voorbeeld van. Het nummer klinkt alsof het in één take is opgenomen: rauw, onvoorspelbaar, bijna chaotisch – maar juist daardoor zo menselijk. Dijon heeft altijd gespeeld met de grenzen van R&B en indie, en hier tilt hij dat naar een niveau dat neo-soul opnieuw relevant maakt. En dat is, met het onverwachte overlijden van D’Angelo dit jaar, geen overbodige luxe voor dat genre. Zijn invloed was enorm: hij maakte soul weer sexy, spiritueel en complex. Dijon lijkt die erfenis te vertalen naar het nu. Waar D’Angelo de basis voor zijn populariteit legde met warme grooves en gelaagde harmonieën, kiest Dijon nu, op zijn tweede album, al voor een meer experimentele benadering: losse structuren, onverwachte breaks, en een stem die soms fluistert, soms schreeuwt. ‘Yamaha’ is geen hit; het bevat niet één centrale hook die blijft hangen, zoals geen enkele song op ‘Baby’. Maar in een tijd waarin R&B vaak gladgestreken wordt voor streaming, kiest Dijon voor ruwheid en emotie. En ook daar zit, getuige mijn Spotify streams dit jaar, een enorme replay value in.
#5 TURNSTILE - SEEIN' STARS
2025 was het jaar waarin Turnstile definitief de overstap maakte van cultfavoriet naar mainstream. Charli XCX, met haar “brat summer” de koningin van 2024, riep al vroeg in het jaar dat het een “Turnstile summer” zou worden. Dat soort co-signs zijn goud waard, maar het is vooral Turnstile’s eigen lef om grenzen te verleggen dat hen hier brengt. ‘Seein’ Stars’, single van het dit jaar verschenen album ‘Never Enough’ is daar hét bewijs van. Het nummer is catchy, toegankelijk en bijna zonnig, maar behoudt die punk-esthetiek waar de band groot mee werd: korte riffs, energieke drums en een gevoel van urgentie. Het is punk, maar verpakt in een vorm die je ook op een zomerplaylist kunt zetten – en dat is precies waarom het werkt. ‘Seein’ Stars’ laat zien dat compromisloosheid en toegankelijkheid elkaar niet hoeven uit te sluiten. Het is een anthem dat je meezingt, maar ook een reminder dat punk nog steeds relevant is – zelfs in een popgedreven tijdperk. Natuurlijk worden de affiches van festivals niet meer alléén maar vormgegeven door gitaarbands, maar ze staan er nog steeds - mijn favoriete festivaloptredens dit jaar waren ‘gewoon’ van Queens of the Stone Age en Fontaines D.C. Turnstile is ook op weg naar die headlinerposities. En dat komt simpelweg omdat ze zélf die deur aan het intrappen zijn.
#4 Clipse - Chains & Whips (ft. Kendrick Lamar)
Hiphop is de afgelopen jaren meermaals dood verklaard, maar het was aan de ‘00s helden Clipse (No Malice en Pusha T) om even het goede voorbeeld te geven. Met klassieke Neptunes-beats van Pharrell Williams wisten ze de basis te leggen voor het beste hiphopalbum van het jaar ‘Let God Sort ‘Em Out’: een masterclass in stijl en focus, met minimalistische, dreigende productie en demonische, scherpe bars van beide heren. De coke rap van hun eerdere albums is niet ver weg, maar tóch is het een evolutie, getuige ook de perfect passende gastverses van hedendaagse grootheden als Tyler, the Creator en Kendrick Lamar. ‘Chains & Whips’ was het prijsnummer; een track die niet alleen over status gaat, maar over de prijs die je betaalt om die status te bereiken. De titel zegt alles: kettingen en zwepen als symbolen van slavernij, maar ook van hedendaagse rijkdom en controle. Die dubbele laag maakt het intrigerend: wat ooit onderdrukking was, is nu een statussymbool, maar de pijn blijft voelbaar. Het is een subtiele aanklacht tegen succesrappers die hun roots vergeten. Clipse herinnert ons aan de urgentie die hiphop ooit groot maakte: verhalen die móeten worden verteld. Een aanklacht dus, maar tegelijkertijd geven ze hiermee perfect aan hoe het dan wél moet.
#3 FKA Twigs - Girl Feels Good
FKA Twigs blijft een van de meest grensverleggende artiesten van onze tijd, en ‘Girl Feels Good’, de tweede track op het dit jaar verschenen (en veelgeprezen) album ‘EUSEXUA’ is daar een prachtig voorbeeld van. Het nummer is sensueel en speels, maar ook gelaagd: glitchy beats, subtiele strijkers en Twigs’ stem die zweeft tussen kwetsbaarheid en kracht. Het voelt als een viering van feminiene vrijheid, zowel persoonlijk als muzikaal. Die energie kwam dit jaar volledig tot leven op Lowlands. Haar show was geen gewoon optreden, maar een totaalervaring: choreografie, visuals, live-vocals en een bijna theatrale opbouw die het publiek volledig meesleepte. ‘Girl Feels Good’ was het hoogtepunt van de tweede akte ‘State of Being’; een moment waarop alles samenviel en je besefte dat Twigs niet alleen muziek maakt, maar werelden bouwt. Twigs laat pop en avant-garde moeiteloos samensmelten, zelfs in een tijd waarin veel artiesten kiezen voor veilige hits. Dit nummer bewijst dat innovatie niet elitair hoeft te zijn: het kan ook gewoon goed voelen.
#2 Sef - Voor alles bang (ft. Wende)
De wereld wordt bij vlagen regeert door angst. Angst voor mensen die anders zijn, angst om dingen kwijt te raken of om achtergesteld te raken. Of angst dat anderen iets krijgen waar ze geen recht op hebben. Voor een deel is dat terecht, angst is immers ook een evolutionair overlevingsmechanisme. Maar voor een groot deel komt angst ook voort uit onwetendheid en wordt het bewust zaaien van verwarring (door politiek én media) een beproefde tactiek om angst te zaaien om daarmee uiteindelijk haat en verdeeldheid te oogsten. ‘Voor alles bang’ legt die dynamiek scherp bloot: hoe angst ons verlamt, hoe het ons tegen elkaar opzet, en hoe moeilijk het is om daaruit te breken. Muzikaal is het even krachtig. De productie is sober en beklemmend, waardoor elke zin extra hard binnenkomt. Wende’s stem, gesampled uit haar track ‘Voor alles’ uit 2019 gebaseerd op een gedicht van Joost Zwagerman, voegt een rauwe emotionele laag toe. Ze klinkt niet bang, maar vastberaden, alsof ze weigert zich te laten gijzelen door die angst. Het contrast tussen haar intensiteit en Sef’s reflectieve toon maakt het nummer spannend en gelaagd. Daarmee is niet in-your-face pamflettistisch, maar eerder een commentaar, een spiegel. Het dwingt je om na te denken: waar ben jij bang voor, en wie profiteert daarvan? ‘voor alles bang’ is een pijnlijk actuele soundtrack van deze tijd en één van de beste songs van dit jaar.
#1 ROSALÍA - Berghain (ft. Björk & Yves Tumor)
Sinds ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’ van Kanye West in 2010 ben ik niet meer zo weggeblazen bij de eerste luisterbeurt als toen ik begin november ‘Lux’ van ROSALÍA voor het eerste opzette. Een mega-ambitieus project waarin de Catalaanse zangeres een fusie maakt tussen klassiek, opera en popmuziek met vleugjes R&B, flamenco en techno. Verschillende werelden botsen, en niet altijd op een subtiele manier. Daarmee is het haar meest gedurfde project tot nu toe en voelt qua impact en visie precies als wat Kanye West in 2010, toen ook op de top van zijn commerciële populariteit, deed: een statement dat de grenzen van popmuziek opnieuw definieert. En ‘Berghain’ is een sleuteltrack. De Berlijnse club is een metafoor voor vrijheid en transgressie, maar staat hier vooral symbool voor innerlijke transformatie en spiritualiteit. Nadat je alles aan iemand hebt gegeven (zoals blijkt uit de groteske ode ‘Mio Cristo Piange Diamanti’ die hieraan voorafgaat) maar je wordt door die persoon teleurgesteld (zoals blijkt uit de stekelige, cynische ballad ‘La Perla’ die hierop volgt) is ‘Berghain’ die zoektocht naar een eigen identiteit waar je op wordt teruggeworpen. En de bijdragen van Björk, als spiritueel roodborstje, en Yves Tumor, als hedonistische jager, passen hierbij als ying en yang; als engel en duivel. Het feit dat ik nog nauwelijks heb benoemd hoe avontuurlijk en fantastisch het nummer muzikaal is (want dat is het!), zegt alles. ‘Berghain’ is de track van het jaar.
Volledige lijst
1. ROSALÍA – Berghain (ft. Björk & Yves Tumor)
2. Sef – voor alles bang (ft. Wende)
3. FKA twigs – Girl Feels Good
4. Clipse – Chains & Whips (ft. Kendrick Lamar)
5. Turnstile – SEEIN’ STARS
6. Dijon – Yamaha
7. Miley Cyrus – End of the World
8. Hayley Williams – Mirtazapine
9. Oklou – harvest sky (ft. underscores)
10. Chappell Roan – The Subway
11. Ethel Cain – Fuck Me Eyes
12. Hiqpy – Something
13. ROSALÍA – Divinize
14. Pommelien Thijs – Atlas
15. Wunderhorse – The Rope
16. Magdalena Bay – Second Sleep
17. Wet Leg – catch these fists
18. The Beaches – Last Girls At The Party
19. The Last Dinner Party – This is the Killer Speaking
20. CMAT – Take A Sexy Picture Of Me
21. Addison Rae – Headphones On
22. Nourished by Time – Automatic Love
23. Ninajirachi – Fuck My Computer
24. Sabrina Carpenter – Manchild
25. FKA twigs – Eusexua
26. YUNGBLUD – Hello Heaven, Hello
27. Frenna – ZAAZAA (ft. Shallipopi)
28. The Antlers – Carnage
29. Lady Gaga – Abracadabra
30. Bruce Springsteen – Sunday Love
31. Wolf Alice – Bloom Baby Bloom
32. Matt Berninger – Bonnet Of Pins
33. Pulp – Spike Island
34. KI/KI × Marlon Hoffstadt – Losing Control
35. Tame Impala – End Of Summer
36. DjRUM – A Tune for Us
37. Disco Lines × Tinashe – No Broke Boys
38. Sabrina Carpenter – Tears
39. ROSALÍA – Porcelana
40. Clipse – The Birds Don’t Sing (ft. John Legend)
41. SZA – 30 For 30 (ft. Kendrick Lamar)
42. Curtis Harding – There She Goes
43. SPELLLING – Portrait of My Heart
44. Hayley Williams – Ego Death At A Bachelorette Party
45. S10 – Have Fun
46. Def – Bad Bitches Luisteren Def
47. De La Soul – Day In The Sun (Gettin’ wit U)
48. Lana Del Rey – Henry, come on
49. Robyn – Dopamine
50. Danny L Harle – Starlight (ft. PinkPantheress)
51. Lorde – What Was That
52. Tate McRae – Sports car
53. Lily Allen – Pussy Palace
54. Olivia Dean – Nice To Each Other
55. Ethel Cain – Nettles
56. Car Seat Headrest – CCF (I’m Gonna Stay With You)
57. Blondshell – T&A
58. Geese – Taxes
59. Turnstile – NEVER ENOUGH
60. Balu Brigada – Backseat
61. Clipse – So Be It
62. Dio – VINDERSLOON
63. Sef – oeps
64. McKinley Dixon – Sugar Water (ft. Quelle Chris and Anjimile)
65. Little Simz – Flood (ft. Obongjayar & Moonchild Sanelly)
66. ROSALÍA – La Perla
67. sombr – 12 to 12
68. RAYE – WHERE IS MY HUSBAND!
69. Olivia Dean – Man I Need
70. FKA twigs – Perfect Stranger
71. Lorde – Man Of The Year
72. Addison Rae – Fame is a Gun
73. DJ Koze – Buschtaxi
74. DJ Sabrina The Teenage DJ – All These Years – Mixed
75. Chappell Roan – The Giver
76. JADE – Unconditional
77. Florence + The Machine – Everybody Scream
78. Fontaines D.C. – It’s Amazing To Be Young
79. Black Country, New Road – Besties
80. Turnstile – NEVER ENOUGH
81. Doechii – Anxiety
82. Little Simz – Lotus (ft. Michael Kiwanuka & Yussef Dayes)
83. PinkPantheress – Illegal
84. Nourished by Time – Max Potential
85. Mac Miller – Funny Papers
86. Earl Sweatshirt – TOURMALINE
87. Hef – Eenzaam
88. Winne – Feis Forever
89. Def P – Koppen Rollen
90. Joost – Discozwemmen
91. Jamie Paige × OK Glass – BIRDBRAIN
92. Slayyyter – BEAT UP CHANEL$
93. Charli xcx – Chains of Love
94. Viagra Boys – Man Made of Meat
95. Baxter Dury – Allbarone
96. Oklou – viscus (ft. FKA twigs)
97. Bon Iver – Everything Is Peaceful Love
98. Tom Smith – Lights of New York City
99. Hiigo – Alles Wat Ik Zoek
100. Bente – Hoe hou ik dit vast (ft. BLØF)