2023 leek zo’n beetje het jaar de popmuziek full circle kwam. Was het niet omdat we qua speelduur van de liedjes weer in 1963 lijken beland (gemiddelde speelduur van #1-hits dit jaar: een dikke 2 minuten), dan was het wel omdat meer dan ooit genres en labels achterhaald lijken en pop dus weer de overkoepelende, gemene deler wordt. Neem effe twee grote radiohits van dit jaar: “Chemical” van Post Malone en “Overcome” van Nothing But Thieves. Inwisselbaar, niet? Terwijl de ene nog altijd te boek staat als rapper en de ander als rockband klonen beiden The Weeknd om popsucces te hebben. Dat hiphoppers en rockers een mainstream uitstapje maken is iets van alle tijden, maar ook de nieuwe generatie muziekconsumenten lijken zich veel minder aan te trekken van genres en subculturen. Het is allemaal veel meer fluïde dan vroeger – en ik vind dat als muziekomnivoor ontzettend leuk. Festivals sluiten daar ook op aan: op Lowlands kun je tegelijkertijd hiphop, indie, punk en techno zien – hoe vet is dat. We’ve come a long way, baby. Mijn overzicht van 2023 in liedjes. Enjoy!
Lees verder...2022 – “J’en suis peu fier”
2022 was het jaar dat de wereld weer openging. Na twee jaar corona mochten we eindelijk weer! En met zoveel hoop begonnen we helemaal niet, want in het begin van het jaar zat alles nog op slot. Maar in het voorjaar wordt alles versoepeld en gaat er een knallend festivalseizoen van start. Dat sijpelt door in de favoriete songs van dit jaar – of het nou de weidse rock van Paolo Nutini is, de veelzijdige kwetsbaarheid van Stromae of de euforische house van Fred Again.. mijn favoriete songs van 2022 zijn vooral songs die je wil beleven. Geniet.
Lees verder...